Çeşitli milliyetlerden emekçiler, gençler, kadınlar, yoldaşlar,
18 Mayıs 1973’de Türkiye devriminin niteliğini, toplumsal ve siyasal yapısının kodlarını açığa çıkaran Komünist Önder İbrahim KAYPAKKAYA yoldaşın katledilişinin 53. yılında onun izinde yürüme irademizi bir kez daha beyan ediyoruz.
Emperyalist-kapitalist sistemin dünya halklarına savaşı, açlığı, yoksulluğu ve geleceksizliği daha pervasız dayattığı bir tarihsel dönemdeyiz. Ortadoğu’dan Latin Amerika’ya, Balkanlar’dan Asya’ya, Afrika’dan Doğu Avrupa’ya kadar dünya halkları emperyalist saldırganlığın, savaş kışkırtıcılığının, ekonomik yıkımın ve faşist baskı politikalarının hedefi haline getiriliyor. Dünya ölçeğinde egemen sınıflar krizlerinin faturasını işçi sınıfı, emekçiler, kadınlar, gençlik ve ezilen halklara daha ağır yaşam koşullarını dayatarak aşmaya çalışıyor.
Türkiye’de ise faşizm; baskıları, gözaltıları, tutuklamaları, işkenceleri, yoksulluğu ve örgütsüzlüğü büyüterek ayakta kalmaya çalışıyor. Kürt ulusuna yönelik inkâr ve imha siyaseti sürüyor. İşçiler en temel hakları için direnirken devlet terörüyle karşılaşıyor. Gençlik geleceksizliğe, kadınlar erkek egemen şiddete, köylüler talana ve yoksullaşmaya mahkûm ediliyor.
AKP-MHP kliği, ABD emperyalizminin bölgesel hesaplarında gösterdiği kararlılığa paralel olarak egemen sınıflardan aldığı desteği büyütüyor. Patron-ağaların desteğini daha güçlü şekilde arkalayan bu egemen AKP-MHP kliği, politik gücünü korumak için başta CHP olmak üzere diğer kliklere iktidar olanaklarıyla ve tüm gücüyle saldırılarını artırarak sürdürüyor.
AKP-MHP kliği, Kürt ulusal sorununda barışçıl çözüm adı altında Kürtlerin örgütlülüklerini, direnişçi güçlerini, hak arama ve mücadele araçlarını tasfiye edip çürütme hedefine kilitlenmiştir. Reform ve uzlaşma siyaseti, Kürt Ulusal Hareketinin ana rotası haline gelmiştir. 22 Ekim 2024’de başlayan “Yeni Çözüm Süreci” Kürtlerin ulusal haklarını sinsi ve kalleşçe sınırlayan bir dizi saldırının üstündeki örtü olmuştur. “Yeni Çözüm Süreci” açık bir tasfiye süreci olarak işlev kazanmıştır.
Bu süreç, “kurtuluş için silahlı mücadele” fikrine keskin bir saldırıdır.
Bu süreç, Ulusal Kurtuluş için Kendi Kaderini Tayin Etme Hakkının zorunluluğuna yönelen bir inkarcılıktır.
Bu süreç, TC’nin gerici bölgesel çıkarları için Kürdistan’ın her bir parçasını ve daha fazla Kürdü köleleliştirme hesabıdır.
Bu süreç, demokratikleşme iddiasından uzaklaşma, emperyalizme, faşizme ve cihadist gericiliğe Kürtleri entegre etmektir.
Bu süreç, gerici baskıcı ve inkarcı Türk ulusal egemenliğinin Kürt ulusu üzerinde daha fazla genişleyerek devam etmesidir.
Emperyalizmle ve onun uşağı olan faşizmle aranan çözümü ret ediyoruz. Kürt ulusuna dayatılan bağımlı ulus statüsüne karşı Yaşasın Kürt Ulusunun Kendi Kaderini Tayin Etme Hakkı diyoruz. Kürt ulusu özgür olmadan Türk ulusu özgür olmayacaktır. Kazanan emperyalizm ve faşizm olacaktır.
AKP-MHP kliği, “milli ve yerli” söylemi ile şovenizmi körüklerken, TC’nin emperyalizmin ekonomik ve siyasi sistemine göbekten bağımlı olan yapısının daha da derinleşmesini sağlamıştır. Bu onlar için bir tercih değil sınıfsal çıkarlarının zorunlu sonucudur. Derinleşen bağımlılık siyasette, kültürde, ekonomide daha fazla çürüme ve yozlaşma yaratmıştır. Emperyalizme sunulan bu uşaklık halkın yaşamına daha fazla karanlık, belirsizlik ve geleceksizlik olarak yansımıştır.
Yoldaşlar,
İşte böylesi bir tarihsel tabloda, İbrahim KAYPAKKAYA’yı anmak; yalnızca geçmişe dönük bir hatırlama değil, bugünün sınıf mücadelesi içinde bir saflaşma ve konumlanma meselesidir.
12 Mart 1971 faşist muhtırasının ardından devrimci harekete yönelik büyük bir saldırı başlatılmıştı. İşkencehaneler, zindanlar doldurulmuş, devrimciler katledilmişti. Yenilgi ruh hali yayılıyor, teslimiyet ve umutsuzluk büyüyordu. Tam da böyle bir dönemde İbrahim KAYPAKKAYA ortaya çıktı. O, yenilgiyi kader olarak kabul etmedi. Tam tersine, yenilgi koşullarında devrimci çizgiyi berraklaştırmanın, proletaryanın kızıl bayrağını daha yükseğe çekmenin tarihsel sorumluluğunu üstlendi.
Henüz 24 yaşındaydı.
İbrahim yoldaş, yalnızca bir dönemin devrimci önderi değildir.
O, yenilgi koşullarında devrimci iradeyi örgütleyen, egemenlerin “değiştirilemez” dediği düzeni hedefe koyan, korkunun ve tasfiyeciliğin ortasında komünist çizgiyi savunan, örgütleyen yalın kat bir komünist önderlik iradesidir.
O, Kemalizm’den keskin şekilde kopuşun adıdır.
O, Kürt meselesine “kör, sağır, dilsiz” olan korkaklığa karşı Marksizm-Leninizm-Maoizm’in cüretidir.
O, sol maceracılığa karşı Halk Savaşının sabırlı ve zafere yazgılı yolunun yılmaz savunucusudur.
O, sağ tasfiyeciliğe karşı silahların eleştirisine kararlılıkla bağlılıktır.
O, sınıf uzlaşmacılığına, anayasalcılığa, proleteryanın bayrağının lekelenmesine karşı Büyük Proleter Kültür Devrimi’nin kızıl bayrağının göndere çekilmesidir.
O, cesareti, teorik berraklığı ve sınıf bilinciyle dönemin egemen “sol” anlayışlarını yerle bir eden ser verip sır vermeyen Komünist bir önderdir.
O, Marksizm-Leninizm-Maoizm biliminin yönlendiriciliğinde TKP/ML’yi kurarak, Türkiye devriminin rotasını proletaryanın politik iktidar perspektifiyle tanımlayan bir rehberdir.
Yoldaşlar, dostlar;
KAYPAKKAYA’nın gücü yalnızca teorik çözümlemelerinde değil, söyledikleriyle yaptıkları arasındaki sarsılmaz uyumdadır. O, yazdığı gibi yaşadı, savunduğu çizgi uğruna savaşın içine girdi. İşkencede teslim olmadı. Ser verip sır vermedi. Komünist iradenin, adanmışlığın ve devrimci cüretin simgesi haline geldi.
Bugün egemen sınıflar yalnızca devrimci hareketi değil, aynı zamanda devrim fikrinin kendisini tasfiye etmeye çalışıyor. “Büyük davaların bittiği”, “devrimin imkânsız olduğu”, “sınıf mücadelesinin anlamını yitirdiği” propagandası sistemli şekilde yayılıyor.
Liberalizm uzlaşmayı, reformizm teslimiyeti, parlamentarizm düzen içine sıkışmayı, oportünizm gerici kliklerden saldırı altında olana yaslanmayı “gerçekçilik” diye pazarlıyor. ABD emperyalizmi Venezüella, İran ve Küba’yı hedef haline getiren saldırganlıkları tırmandırdıkça bu devletlerin gerici karakteri unutuluyor ve bunları anti-emperyalist mevzinin parçası olarak gören oportünist sapmalar büyüyor. Hakim olan kliğe, saldırgan olan güce okun sivri ucunun yönlendirilmesine evet ama halka düşman gericiliğe, tutarsız emperyalizm “karşıtlığına” hayır.
Bu yaklaşımlar devrimci iddianın küçümsenmesidir. Bu yaklaşımlar bağımsız siyasi çizgi etrafında silahlı mücadele, politik iktidar hedefi ve proletarya diktatörlüğü düşüncesinin yanlış bir çizgiyle aşındırılmasıdır. İbrahim KAYPAKKAYA yoldaş bağımsız siyasi çizginin ve eylemin yılmaz bir savunucusu, sınıf uzlaşmasına dayalı tutumun amansız ideolojik düşmanıdır. Onu bu bilinçle kavrayarak yolumuza fener yapmanın zorunlu olduğu bir karanlık tünelden geçiyoruz.
Emperyalizm ve onun sisteminin yenilmez olduğu ezilen halklara ve uluslara anlatılıyor. Hindistan’da Halk Savaşı hedefe konuyor. Filistin’de bir ulusun taşla, sapanla, tırnakla, molotofla, silahla direnişi soykırımla yok edilmeye çalışılıyor. Kürdistan’ın her parçasında silahla kazanılanlar, entegrasyonla teslim alınmaya çalışılıyor. Nerede olursa olsun ezilen halklara ve uluslara verilen öğüt; “silahlı mücadeleye bundan sonra asla girişme, çünkü o devir bitti”.
Tam da bu nedenle İbrahim KAYPAKKAYA bugün daha fazla önemlidir.
Çünkü KAYPAKKAYA; en zor koşullarda dahi devrimden vazgeçmemenin, tarihsel haklılığa güvenmenin, kitlelere olan inancı korumanın, “iktidar namlunun ucundadır” kavrayışına bağlılığın adıdır.
O, yenilginin ortasında zafer perspektifi yaratmanın, karanlık dönemlerde kızıl bayrağı taşımanın, umutsuzluk çağında komünist iradeyi büyütmenin sembolüdür.
KAYPAKKAYA’nın çizgisi; Halk Savaşında, politik iktidar perspektifinde, proletaryanın tarihsel çıkarlarında ve ezilenlerin kurtuluş mücadelesinde ısrardır. Bu çizgi; devrimci mücadeleyi reformizme teslim etmeyen, sınıf mücadelesinin uzlaşmaz karakterini savunan bir çizgidir.
Yoldaşlar,
Bugün görev; onu yalnızca anmak değil, anlamaktır. Çünkü tarih göstermiştir: Yenilgiler geçicidir. Tasfiyecilik çürütücüdür. Yılgınlık teslimiyettir. Komünist irade ise halkın bağrında yeniden yeniden doğmak, yenilgilere meydan okumak, umutsuzluğa geçit vermemek, zorluğa göğüs germek, akıntıya karşı yüzmekten korkmamaktır.
Bugün geniş kitlelerin çelişkileri derinleşmekte, öfkeleri büyümekte, arayışları sürmektedir. Komünistlerin görevi; bu arayışı devrimci çizgiyle buluşturmak, örgütlemek ve politik iktidar mücadelesine taşımaktır.
İbrahim KAYPAKKAYA’nın mirası işte burada yaşamaktadır.
O miras; teslim olmamaktır.
O miras; gerçeği korkmadan söylemektir.
O miras; halkın kurtuluşuna olan inancı her koşulda korumaktır.
O miras; devrimi örgütleme iddiasından vazgeçmemektir.
Bugün Komünist Önder İbrahim KAYPAKKAYA’yı; işkencede teslim olmayan komünist iradesiyle, revizyonizme karşı yürüttüğü ideolojik mücadeleyle, proletaryanın politik iktidar çizgisine olan sarsılmaz bağlılığına sadakat yemini ederek anıyoruz.
Onun ayak izlerine basarak ilerleyeceğimiz, onu kavradığımız oranda zorlukları aşacağımız bilinciyle anıyoruz, anmaya ve sahiplenmeye devam ediyoruz, edeceğiz.
- UZLAŞMACILIĞA KARŞI KOMÜNİST SAFLARI SIKLAŞTIR!
- UMUTSUZLUĞA KARŞI MARKSİZM-LENİNİZM-MAOİZMİ KAVRA!
- EMPERYALİZME VE ONUN GERİCİ SAVAŞINA KARŞI DEVRİMCİ SAVAŞI YÜKSELT!
- SOSYAL ŞOVENİZME VE SINIF İŞBİRLİKÇİLİĞİNE KARŞI PROLETER ENTERNASYONALİZMİNİ KUŞAN!
- TASFİYECİLİĞE KARŞI KOMÜNİST ÖNDER İBRAHİM KAYPAKKAYA YOLUNDA SEBATLA İLERLE!
- TESLİMİYETE KARŞI YENİ DEMOKRATİK DEVRİMİ HALK SAVAŞI İLE KAZAN!
- YAŞASIN PARTİMİZ TKP/ML, ÖNDERLİĞİNDEKİ HALK ORDUSU TİKKO, GENÇLİK ÖRGÜTÜ TMLGB!
MAYIS 2026
TKP/ML MK-SB
(Türkiye Komünist Partisi/Marksist-Leninist
Merkez Komite-Siyasi Büro)
